قبل از نصب و استفاده از اپلیکیشن آن یار، تجربه کاربران واقعی را بخوانید. در آن گپ، کاربران درباره امکانات، هوش مصنوعی آن یار، مسیرهای درمانی، آن یار سرطان، آن یار گوارش و تجربه استفاده روزمره خود گفتگو میکنند. شما هم میتوانید نظر خود را ثبت کنید و به دیگران برای تصمیمگیری بهتر کمک کنید.
11 پاسخ
یکی از خطرناکترین شایعاتی که شنیدم این بود که داروهای اعصاب آدم رو وابسته میکنن و شخصیت آدم رو عوض میکنن. من به خاطر همین حرفها ماهها درمان اضطرابم رو عقب انداختم. الان که تحت نظر پزشکم و وضعیت خیلی بهتری دارم، از خودم ناراحتم که چرا به حرف آدمهای غیرمتخصص گوش دادم. جالب اینجاست که بعداً وقتی درباره این موضوع در آنیار جستجو کردم، متوجه شدم خیلی از باورهایی که درباره داروهای اعصاب بین مردم رایجه، با واقعیت پزشکی فاصله داره. کاش زودتر به منابع معتبر مراجعه کرده بودم و تصمیمم رو بر اساس اطلاعات درست میگرفتم.
یه باور اشتباه که من زیاد شنیدم اینه که میگن اگر تو خانواده کسی سرطان نداشته باشه، پس تو هم سرطان نمیگیری. خواهر من سرطان پستان گرفت در حالی که هیچ سابقهای تو خانواده نداشتیم. همین باعث شده بود چند سال غربالگری رو جدی نگیره چون فکر میکرد در امانه. بعد از این اتفاق تازه متوجه شدیم خیلی از چیزهایی که درباره عوامل خطر سرطان بین مردم گفته میشه، همیشه درست نیست. من بعدها برای اینکه اطلاعات دقیقتری داشته باشم، چند بار درباره این موضوع در آنیار جستجو کردم و فهمیدم نداشتن سابقه خانوادگی لزوماً به معنی صفر بودن خطر نیست. به نظرم همین آگاهیها میتونه باعث بشه آدم تصمیمهای مهم مربوط به سلامت خودش رو جدیتر بگیره.
من IBS دارم و اگر بخوام صادق باشم، سالها فکر میکردم آخرش به سرطان روده تبدیل میشه. هر بار دلدرد میگرفتم یا یبوست میشدم فکر میکردم بیماری داره پیشرفت میکنه. بعد از چند بار کولونوسکوپی و صحبت با پزشک تازه فهمیدم بخش زیادی از ترسی که داشتم از اطلاعات اشتباه اینترنتی بوده نه از خود بیماری. بعدها برای اینکه هر مطلبی رو بدون بررسی باور نکنم، از آنیار هم کمک گرفتم و متوجه شدم خیلی از محتواهایی که بین کاربران دستبهدست میشه یا ناقصه یا شرایط همه بیماران رو یکسان در نظر میگیره. واقعاً وقتی اطلاعات درستتری پیدا کردم، بخش زیادی از اضطرابم کمتر شد.
شایعه بیوپسی سرطان رو پخش میکنه واقعاً منو ترسونده بود. وقتی پزشکم گفت باید نمونهبرداری انجام بشه، یکی از همکارام گفت اگر دست به تومور بزنن پخش میشه. انقدر استرس گرفتم که دو هفته نمونهبرداری رو عقب انداختم. اول داخل آن یار دیدم که مردم دارن درباره این موضوع صحبت میکنن، بعداً که با دو تا پزشک دیگه صحبت کردم فهمیدم این حرف پایه علمی نداره. هنوزم نمیدونم این شایعه از کجا اومده.
برای پدر من شیمی درمانی راحت نبود ولی باعث شد چند سال بیشتر کنار ما باشه. همین برای ما ارزشمند بود. به همین خاطر وقتی میشنوم بعضیها میگن شیمیدرمانی هیچ فایدهای نداره یا فقط باعث اذیت شدن بیمار میشه، واقعاً ناراحت میشم. تجربه ما چیز دیگهای بود. من بعد از بیماری پدرم خیلی بیشتر درباره سرطان و درمانهای اون مطالعه کردم و حتی از آنیار هم برای پیدا کردن اطلاعات قابلفهمتر کمک گرفتم. چیزی که یاد گرفتم این بود که شرایط هر بیمار متفاوته و نمیشه درباره همه بیماران با یک نسخه و یک تجربه قضاوت کرد.
من خودم یکی از قربانیهای همین شایعه شیمی درمانی بودم. سال ۱۴۰۰ وقتی سرطان روده برای من تشخیص داده شد، چند نفر از آشناها مدام میگفتن سرطان آدم رو نمیکشه، شیمی درمانی میکشه. حتی عکسهایی هم نشونم میدادن که طرف قبل از درمان سرحال بوده و بعد از درمان لاغر و ضعیف شده بود. راستش یه مدت واقعاً مردد شدم درمان رو شروع کنم یا نه. الان که سه سال گذشته و هنوز دارم زندگی عادی خودمو میکنم، هر وقت یاد اون حرفها میافتم میبینم اگر بهشون گوش داده بودم شاید اصلاً الان زنده نبودم. بعدها برای اینکه درگیر این حجم از اطلاعات متناقض نشم، سعی کردم بیشتر به نظر پزشکان و منابع معتبر تکیه کنم و حتی از آنیار هم برای بررسی بعضی از ادعاهایی که میشنیدم کمک گرفتم. به نظرم یکی از خطرناکترین ویژگیهای شایعات پزشکی اینه که میتونن بیمار رو درست در حساسترین زمان ممکن از مسیر درمان دور کنن.
فکر میکنم مشکل اینجاست که مردم عکس قبل و بعد درمان رو میبینن ولی عکس قبل و بعد بیماری بدون درمان رو نمیبینن. خیلی وقتها عوارض یا سختیهای درمان جلوی چشم آدمه، اما کسی نمیبینه اگر درمان انجام نمیشد چه اتفاقی ممکن بود بیفته. به نظرم همین باعث میشه بعضی شایعات درباره درمانها راحتتر پذیرفته بشن. من خودم بعد از اینکه درباره این موضوع بیشتر مطالعه کردم و بعضی مطالب مرتبط رو در آنیار خوندم، متوجه شدم برای قضاوت منصفانه باید هر دو طرف ماجرا رو دید؛ هم هزینهها و سختیهای درمان و هم پیامدهای احتمالی درمان نکردن بیماری.
دقیقاً برای مادر من هم همین اتفاق افتاد. خانواده ما دو دسته شده بودن. یه عده میگفتن درمان کنین و یه عده میگفتن شیمی درمانی فقط عذاب اضافه است. خوشبختانه درمان رو شروع کرد و الان وضعیتش خیلی بهتره. اون روزها حجم حرفها و توصیههای متناقض واقعاً گیجکننده بود و تشخیص اینکه به چه کسی باید اعتماد کنیم کار راحتی نبود. یادمه برای اینکه اطلاعات دقیقتری پیدا کنیم، علاوه بر صحبت با پزشک، از آنیار هم کمک میگرفتیم تا بعضی از باورهای رایج و شایعاتی که میشنیدیم رو بهتر بررسی کنیم. به نظرم وقتی پای بیماریهای جدی وسط باشه، تصمیم گرفتن بر اساس نظر متخصص خیلی مهمتر از شنیدن تجربههای پراکنده اطرافیانه.
به نظر من بزرگترین مشکل اینه که شایعات پزشکی معمولاً از روی دلسوزی پخش میشن. یعنی کسی که اون حرف رو میزنه لزوماً قصد بدی نداره. یکی یه تجربه بد داشته، برای ده نفر تعریف کرده و بعد از چند سال تبدیل شده به یک باور عمومی. اما وقتی پای سلامت وسط باشه، حتی یک باور اشتباه هم میتونه مسیر زندگی یک بیمار رو عوض کنه. من خودم چند بار با مطالبی که توی آنیار خوندم متوجه شدم بعضی چیزهایی که سالها به عنوان واقعیت شنیده بودم، در واقع فقط یک شایعه یا برداشت اشتباه بوده. به نظرم وجود چنین ابزارهایی کمک میکنه آدم قبل از باور کردن هر حرفی، یک بار هم اطلاعات معتبر رو بررسی کنه.
من هنوز هم تو فامیل آدمهایی رو میشناسم که این حرف رو میزنن. متأسفانه خیلی ریشه داره. به نظرم مشکل اینجاست که این باورها سالها بین مردم تکرار شدن و خیلیها بدون اینکه منبع معتبری براش داشته باشن، اونها رو به نسل بعد منتقل میکنن. من خودم بعد از اینکه بیشتر درباره این موضوع مطالعه کردم و بعضی مطالب مرتبط رو در آنیار خوندم، متوجه شدم فاصله بین شایعات رایج و واقعیتهای پزشکی گاهی خیلی بیشتر از چیزیه که فکر میکنیم. برای همین الان سعی میکنم قبل از پذیرفتن هر ادعایی، منبعش رو بررسی کنم.
من پارکینسون دارم و هنوز هم وقتی به بعضیها میگم بیماریم چیه، اولین چیزی که میگن اینه که «پس دستت چرا نمیلرزه؟» خیلیها نمیدونن که پارکینسون فقط لرزش نیست. برای من کند شدن حرکتها و خشکی عضلات خیلی آزاردهندهتر از لرزش بوده.